Op een winderige zaterdagmiddag heeft Nunspeet een pijnlijke nederlaag geleden tegen asc Waterwijk. Na de goede wedstrijd van vorige week hoopte Nunspeet aan te haken bij de middenmoot, maar zag de thuisploeg uiteindelijk met 3–2 zegevieren.
Asc Waterwijk begon fel en zette Nunspeet al vroeg onder druk. Al in de vierde minuut lag de bal achter doelman Niebeek, toen Fantiau Wirjoredjo een messcherpe voorzet van Denzel Plettenberg binnen tikte. Hoewel de Almeerders kort daarna kansen bleven creëren, rechtte Nunspeet snel de rug.
Het was Thijs Kranenburg die Nunspeet weer op gelijke hoogte bracht. Met een bekeken schot zette hij de 1–1 op het bord, waarmee Nunspeet tijdelijk de controle leek terug te pakken. Toch bleef Waterwijk de gevaarlijkste ploeg. Met 1–1 gingen beide teams de rust in — een uitslag waar vooral Nunspeet niet ontevreden over hoefde te zijn.
Na de thee veranderde het spelbeeld nauwelijks: Waterwijk bleef de bovenliggende partij én dat betaalde zich al snel uit. Wirjoredjo maakte zijn tweede van de middag en zette de thuisploeg weer op voorsprong (2–1) na een misser van de Nunspeet doelman. Niet veel later zorgde Jakub JanKacperski voor de 3–1, waarna Nunspeet echt in de achtervolging moest.
De aansluitingstreffer kwam er, via Andrew Galea, die zich met een knappe actie de 3-2 binnenschoot. Het geloof keerde terug bij de ploeg uit Nunspeet, maar een slotoffensief dat écht gevaarlijk werd, bleef uit. asc Waterwijk bleef de duels winnen, hield het hoofd koel en kreeg zelfs nog kansen om verder uit te lopen.
Na de 3–2 nederlaag is Nunspeet weer terug bij af. De ploeg van GertJan Karsten kwam terug, toonde karakter en bleef tot de laatste minuut strijden voor een punt. Toch was het verschil duidelijk: asc Waterwijk was scherper, feller én effectiever in de afronding.
Zaterdag wacht Nunspeet de uitdaging tegen vv Lunteren, nummer 2, op sportpark De Wiltsangh. Aanvang 15:00 uur.
Hoekige Minireportage met bondig resumé.
Nunspeet meldt zich op het degradantenbal.
Iedereen die v.v. Nunspeet een warm hart toedraagt kreeg zaterdag in Almere een bittere pil te slikken. Velen waren de mening toegedaan dat het goede resultaat tegen Hierden een herstart, een ommekeer of een gestadige opbloei zou inluiden. Dat bleek een stevige misvatting. De winst in de derby bleek geen opleving maar een, misschien wel laatste, stuiptrekking te zijn. Op de polderbodem, ver onder de waterlijn, ging de Veluwse equipe kopje onder.
Op een knullige, maar voor Nunspeet inmiddels vertrouwde manier, kwam al na enkele minuten de eerste Almeerder treffer in de boeken. In de 10e minuut toverde Thijs Kranenburg met een subliem schot de gelijke stand op de teller. Met dit prachtige doelpunt bereikte Nunspeet ook direct ook het enige hoogtepunt van het duel. De pauze werd nog met een gelijke stand gehaald met de bemerking dat Nunspeet waarschijnlijk nog een strafschop werd onthouden na een charge op Thijs Kranenburg, de enige speler die een voldoende scoorde. Het was onfortuinlijk dat juist hij door een blessure vroegtijdig de strijd moest staken.
De rust werkte averechts op de blauw-gele formatie. Het team kreeg te maken met een uitbraak van onkunde, apathie en lethargie. Deze ingrediënten vormen een syndroom waartegen nog geen vaccin beschikbaar is. De leeuwen van vorige week transformeerden in makke schapen en wij weten wat schapen rond ons dorp aan risico’s lopen; ze worden aangevallen en uiteen gereten. Zo ook achter de polderdijken bleek in de tweede omloop van het duel. Nunspeet kwam op achterstand door een enorme flater van doelman Niebeek en niet veel later beleefde hij opnieuw een zwak moment door de bal onvoldoende ver weg te werken. Dat was het begin van een carambolage die het leer voor de derde keer in het Nunspeetse net liet neerploffen. Door deze stevige missers van de doelman keek Nunspeet tegen een onoverbrugbare achterstand aan.
Dat de 3-2 nog tot stand kwam was het gevolg van een geslaagde dribbel en passeeracties van Joep Banse. Hij lepelde de bal voor het doel waarna Andrew Galea een simpele intikker voor de voeten kreeg. Er ontstond weer wat hoop op een remise doch in de eindfase was Waterwijk vele malen dichter bij het uitbouwen van de voorsprong dan Nunspeet bij gelijkmaker. Zo incasseerde Nunspeet de zevende nederlaag terwijl er slechts vier duels in dit seizoen werden omgezet in winst. Het resultaat is dat Nunspeet terug te vinden is op een plek die dwingt tot de nacompetitie om degradatie te ontlopen.
Het kan volgende week nog dramatischer uitpakken wanneer de nummer 2 van de ranglijst uit Lunteren op ‘De Wiltsangh’ wordt ontvangen. Hoe groot is de kans dat er een klinkende zege wordt behaald? Bij verlies zakt Nunspeet naar een rechtstreekse degradatieplek, er van uitgaande dat Waterwijk met groot gemak hekkensluiter Batavia zal verslinden.
Eenmaal op die positie beland is het niet eenvoudig daarvan weer afscheid te nemen, mede gezien de aftakeling die we voor onze ogen zagen voltrekken.
Het is al met al een weinig verkwikkende en hoopvolle situatie waarin Nunspeet nu verzeild is geraakt. Er wordt nadrukkelijk op de deur van de 3e klasse geklopt. De portier daar zal niet aarzelen de poort met een groots gebaar open te gooien.
Gelukkig beschikt de Nunspeetse supportersschare over voldoende fatsoen en zelfbeheersing om geen spreekkoren aan te heffen met de leuze ‘Schaam je kapot’. Eveneens wordt de spelersbus niet opgewacht. Zover zal het zeker niet komen.
Beschamend blijft het wel.
Nunspeet is in dit seizoen door vele fases heengegaan. Via goede moed, vertrouwen en hoge verwachtingen volgde de fase van tegenslag, teleurstelling, frustratie, boosheid, woede wellicht. Nu is de fase van overgave en berusting bereikt. De gevaarlijkste fase.
In de touwen, de handdoek geworpen, de witte vlag gehesen. Na ons de zondvloed.
Hoofdverantwoordelijke trainer Karsten blijft onder dit alles stoïcijns en heeft een keur aan verklaringen. De route naar betere resultaten heeft hij en zijn de staf echter nog niet gevonden. Het is hoogste tijd om het elftal om een aantal posities te wijzigen. Er zijn zeker enkele spelers, jong en oud, die hun daden en inzet best wel even op de reservebank mogen overdenken.
Mogelijkerwijs komen ze op momenten van introspectie daar tot bezinning en hervinden ze nieuwe inspiratie. De staf zal moeten experimenteren en dat is zeker riskant, zo doorgaan is nog gevaarlijker en in sportief opzicht catastrofaal!
Bondig resumé:
– Vluchten kan niet meer.
– Geen ruimte meer voor zachte heelmeesters.
– Alleen winstpartijen brengen uitkomst.
– Vind vechtlust en leeuwenhart terug.
Met groet, gedachten en een glimlach,
Kees Keizer
‘Waar licht het landschap raakt’
Laat ze eerst beginnen met de juiste spelers op de juiste plek te zetten. Asse Visscher is geen 10,Stokvis is geen spits. Gooi betrouwbaarheid achterin met Andrew en Hermen Dam. Ruben kappers is al weken aan het zwemmen en mag maar blijven staan.
Zet Patrick Visser in de punt als je hoog wilt spelen, hij kan een bal vasthouden, nu elke bal voorwaarts komt 3 keer zo hard weer terug.
En vanwaar de wissel Noah Mulder afgelopen zaterdag? op dat moment je beste speler in het veld.