Passie Het Latijnse woord ‘passio’, waar het woord passie vandaan komt, betekent hartstocht. Een passie is dus iets wat je met heel je hart doet. Dat kan een hobby zijn zoals fotograferen, schilderen, zeilen of wandelen, maar het kan net zo goed zijn dat je baan je passie is of je zorg voor het milieu. Het volgen van je passie geeft voldoening en laat je hart sneller kloppen. Lezers die in de Veluwse Courant over hun passie willen vertellen kunnen een berichtje sturen naar info@nunspeet.nu
‘Always in the fields’
REGIO – Wilfred Schenk en zijn zoon Jesse van 21 hebben allebei een innige relatie met dezelfde vrouw. Deze vrouw, Moeder Natuur genaamd, beheerst hun hele leven. Als vrijwilliger zijn ze beiden een groot gedeelte van hun vrije tijd bezig met het in kaart brengen en beheren van de flora en fauna in hun gebied. Dit ligt tussen Elburg en Harderwijk, langs het Veluwerandmeer en is meer dan 6000 hectare groot.
Het vrijwilligerscorps in dit gebied bestaat uit ongeveer 40 leden, die allemaal dezelfde passie delen. ,,Het is een passie, een leefstijl, je moet er mee opgegroeid zijn,’’ begint Wilfred. Kortweg komt het erop neer dat Wilfred en Jesse meerdere keren per dag een ronde maken door ‘hun’ gebied en dan monitoren hoe het gaat met de fauna ter plekke. Daarnaast zijn ze beiden als jager verantwoordelijk voor het verjagen van ongewenste mee-eters op de kwetsbare gewassen van de boer. En een aantal keer per jaar doen ze mee aan de tellingen die vanuit de overheid worden opgelegd. Dat gaat dan meestal om een specifieke diersoort, maar kan in het voorjaar ook op alle andere fauna gericht zijn.
In het dagelijks leven is Wilfred hoofd van de A. Vogeltuinen in ’t Harde en studeert Jesse hard om binnenkort boswachter te worden. Wilfred jaagt al bijna 50 jaar in dit gebied. ,,Ik ging vanaf mijn 8ste met mijn vader mee, die dit ook deed. In dit gebied is mijn familie al 100 jaar met wildbeheer bezig,’’ begint Wilfred. Zoon Jesse trad eveneens in de voetsporen van zijn vader en ging ook van kinds af aan met zijn vader mee de velden in. ,,Als ik niet mee mocht omdat het te laat voor me zou worden, ging ik gewoon aan de trekhaak hangen, totdat ik uiteindelijk wél mee mocht,’’ lacht Jesse. ,,Ik vond het als kind al prachtig om een rondje door het veld te maken en heb er van jongs af aan heel veel geleerd. Toen ik de Jachtopleiding deed kende ik daardoor al veel soorten flora en fauna.’’
De Jachtopleiding die Jesse ook heeft gevolgd is een intensieve opleiding die, als je alles in één keer haalt, een jaar duurt. Bij het theorie examen wordt de kennis van de flora en fauna, jachtethiek, hondenrassen, wapens, munitie en regelgeving getoetst. Hierna volgt een praktijkexamen dat onder andere bestaat uit een hagelronde, een kogelronde en een veiligheidsronde om te zien of de kandidaat goed met de wapens overweg kan. Jesse: ,,In de hagelronde worden kleiduiven afgeschoten, die gaan alle kanten op. Je wilt in de praktijk een dier nauwkeurig kunnen raken en om dit te bewijzen moet je minimaal 18 van de 25 kleiduiven raakschieten. Daar moet je heel veel voor oefenen. Dan moet je ook nog kogelschieten op een baan van 100 meter. Je schiet met een buks op een afbeelding van een ree en je moet precies weten waar je die moet raken. Als je geslaagd bent moet je zorgen dat je een jachtveld hebt en daarna krijg je via de politie een zogenaamde omgevingsakte. En het schieten moet je natuurlijk wel bijhouden.’’
Wilfred en Jesse hebben meerdere percelen onder hun hoede waar ze in opdracht van boeren, maar ook van de overheid het beheer op uitvoeren. Hoe dat precies in zijn werk gaat laten ze zien als ik op een mooie avond mee mag op ‘patrouille’. We rijden naar een veldje waar tarwe wordt verbouwd. Jachthond Pien is uitzinnig van geluk dat ze even rond mag rennen, maar één teken van Wilfred en ze gaat braaf bij hem zitten. Dat is niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat Wilfred Nederlands Kampioen Jachthondentraining is.
Op het landje is te zien dat het overal vol ligt met ganzenpoep. Op sommige plaatsen hebben de ganzen de poep zo aangestampt, dat het regenwater niet meer afgevoerd kan worden en er een soort meertje is ontstaan. Daar groeit natuurlijk geen tarwe op! Op sommige momenten strijken er meer dan 300 ganzen neer om alles op te vreten. Aan Wilfred en Jesse de taak om ze te verjagen. ,,Om te beginnen gaan we drie, vier keer per dag fysiek naar het schadegebied,’’ vertelt Jesse. ,,We laten de hond los om ze weg te jagen en als dat niet helpt gebruiken we een alarmpistool. Soms plaatsen de boeren palen met linten, er worden vogelverschrikkers ingezet en sommige boeren hebben zelf een knalapparaat. Het probleem is echter, dat die ganzen na een paar keer het spelletje door hebben. Ze herkennen de auto en blijven dan gewoon doorvreten. En als alle overige maatregelen niet helpen, dan moeten er een paar met een schot hagel geëlimineerd worden.’’
Volgens Wilfred loopt de ganzenpopulatie enorm uit de hand. ,,Wij moeten als jager van de provincie de stand reduceren. Elke actie die wij ondernemen wordt geregistreerd, wij voeren de coördinaten in in een registratiesysteem. En als de boer uiteindelijk een schadeclaim in gaat dienen bij het Faunafonds, dan wordt er gecontroleerd of er voldoende actie is ondernomen, anders keren ze niet uit.’’ Op deze avond is er geen gans te bekennen, maar de natuur bruist van het leven. Een scholekster en een kievit maken een rondvlucht. Tot grote vreugde van Wilfred en Jesse zijn na 20 jaar de fazanten weer teruggekeerd. Een fazant poseert langdurig op een paaltje, vlak voor onze neus.
We zien een hele tijd twee hazenmannen achter een vrouwtje aanrennen. Die hazenpopulatie is trouwens ook aan het groeien en dat vinden de boeren die wortels en bietjes telen weer minder leuk. Omdat het een schemer- en nachtdier is, gebruiken Wilfred en Jesse bij de tellingen een speciale warmtekijker waarbij de hazen wit oplichten. De warmtekijker ziet alles, ook inbrekers en stropers die zich in het donker ongezien wanen. Jesse stapt even uit om een camera te controleren die hij in het veld bij een weidevogel nest heeft geplaatst. Deze camera monitoring maakt deel uit van een grootschalig landelijk onderzoek. Drie keer per dag zendt de camera een beeld naar de telefoon van Jesse zodat hij precies kan zien wat er gebeurt in het nest. Zo zijn ze er achter gekomen dat op een bepaald weiland de eieren niet uitkwamen omdat ze door verschillende roofdieren werden opgevreten, en is er ook al eens een wolf op camera gezet.
Ondertussen gaat de telefoon van Wilfred. Een boer belt dat hij last heeft van ganzen op zijn maisveld en of Wilfred daar even aandacht aan kan schenken. De boeren laten het trouwens ook weten als ze een weidevogelnest in hun land hebben gevonden. Uiteraard werken ze daar ruim omheen. Na bijna 50 jaar in dit gebied te hebben gewerkt weet Wilfred het zeker: ‘Het is niet allemaal kommer en kwel met de natuur’. Vader en zoon Schenk hopen nog lang door te gaan met hun passie: ‘Always in the fields’
Door Ank Herstel
