“Kan de dokter bij opa langs gaan, het gaat zo niet langer”, een mailberichtje op vrijdag van Stef. De afgelopen tijd komen we wel bij de opa en oma van hem. Op aandringen van de kinderen zijn zij onlangs verhuisd van hun huis met tuin waar zij zo’n 60 jaar gewoond hebben naar een 2-kamer appartement op de 1e etage van een verzorgingshuis. Dat is wel even wennen als je in de 80 bent. Je bent letterlijk je thuis kwijt. En je tuin ook.
En opa is nu ook niet lekker; hij moet er ‘s nachts uit om te plassen maar nu is hij de weg in zijn nieuwe appartement kwijt. Vannacht is hij ook nog eens gevallen en oma kon hem niet optillen; onrust in de nacht. Moesten de kinderen opdraven. Gelukkig had opa zich niet bezeerd.
We geven gehoor aan het verzoek van Stef om bij opa en oma aan te gaan en spreken met hem af dat hij en andere familieleden dan ook aanwezig zullen zijn. Omdat de praktijk door de week erg druk is, gaan we zaterdag naar opa en oma; Stef en Rick zijn aanwezig.
Rick is een van Stefs broers die elders woont. Wat later komt hun zusje Lies binnen.
Opa zit op de bedrand van het hoog-laag-bed, dat in de woonkamer staat.
Moedeloos zegt hij: “Ik ben iedereen tot last… Breng mij maar weg!”
Oma zit aan tafel op een stoel, ze pakt mijn hand en zegt: “Je stopt hem toch niet weg, hè?
Ik kan echt niet zonder hem…” en ze begint te huilen.
Oma was al wat vergeetachtig en sinds de verhuizing is dat er niet beter op geworden.
Door de val van opa van vannacht met de fuzz eromheen is oma emotioneler.
We bespreken de mogelijkheden. Rick vindt dat opa maar naar een hospice moet; “want het is hier niet vol te houden” zegt hij. “Wij kinderen moeten steeds opdraven als er wat is.”
Wij leggen uit dat een hospice bedoeld is voor mensen van wie verwacht wordt dat zij op zeer korte termijn zullen komen te overlijden. Dat zien wij bij opa niet direct gebeuren.
Ook vertellen we dat er meer mogelijkheden zijn voor hulp in huis zoals “Home Instead”.
Of vrijwilligers die ’s nachts inkomen om te waken of alles goed verloopt.
Maar eerst willen we opa’s urine nakijken op een urineweginfectie. Een urineweginfectie kan verwardheid geven. Een opgevangen plasje gaan we meenemen en nakijken.
Omdat het in het weekend lastig is om iets te regelen, gaan we maandag rondbellen of er een bed in het verpleeghuis geregeld kan worden; dan is het vaak mogelijk dat oma daar ook zal kunnen verblijven. Maar de voorkeur van Rick gaat toch uit naar het hospice, zo zegt hij.
Opa heeft inderdaad een urineweginfectie; er volgt een recept voor antibiotica.
Zondag ontvangen we bericht van de HAP, huisartsenpost dat er nu wat moet gebeuren, omdat het zo niet verder gaat en dat volgens de beller “de huisarts niks doet”!
Maandagmorgen ontvangen wij een mail van Stef: Om de dossiers van opa en oma én van zijn gezin naar een andere huisarts te zenden.
Hoe het verder gaat met opa en oma horen we van een andere broer van Stef:
Opa is naar het hospice gebracht maar hij was niet terminaal en voldeed dus niet aan de criteria van het hospice; hij is weer naar huis gestuurd. Vervolgens is opa naar het ziekenhuis verplaatst, maar ook daar kon hij niet blijven omdat de urineweginfectie over was dus werd hij weer naar huis gebracht. Onrust alom! Tenslotte is opa naar een verpleeghuis gestuurd en daar is hij helaas overleden. Jammer en verdrietig!
Immers: “Oude bomen moet je niet verkassen!”
Carolien en John Polderman-Götte, huisartsen te Elspeet
