Alice van de Steeg houdt van mensen met een eigen kleur 

0
89

‘als je de schoonheid van dichtbij niet meer ziet, blijft er weinig over’ 

ELSPEET – Als iemand in de gemeente Nunspeet wel een eigen kleur heeft is dat Dries Vlijm uit Elspeet, reden waarom Alice zijn tuin als één van haar favoriete plekjes benoemt. Alice: ,,Ik kom graag bij Dries, niet alleen vanwege zijn mooie planten, want bij Dries kun je altijd wel slagen, maar ook vanwege zijn passie. Ik vind het een voorbeeld als je op je 84ste nog met zoveel passie je werk kunt doen, als je zo leeft met wat je hebt.’’

Voor Dries zelf, een natuurliefhebber pur sang, is het vanzelfsprekend dat hij, zelfs op zijn 84ste, nog volop zijn hoveniersbedrijf voert. De liefde voor het vak is hem met de paplepel ingegoten. ,,Als klein jongetje zat ik bij mijn vader op de stang van z’n fiets en reden we naar de Zwarte Boer en de Mallejan. En als hij dan begon te harken, dan krabde ik mee. Eigenlijk heb ik nooit de behoefte gehad om een ander beroep te kiezen, nou ja, behalve dan iets met antiek. Ik dacht altijd dat ik misschien ook nog eens een keer een van Gogh zou vinden,’’ lacht hij. 

,,Kijk, dat bedoel ik,’’ vervolgt Alice, ,,Dries is voor mij een man in Elspeet die tegen de stroom in durft te zwemmen. Ik houd van mensen die een eigen kleur hebben.  De link met gemeenteraadswerk is dat ik er van overtuigd ben dat je geen samenleving bouwt met alleen maar stenen. Want wat kleurt een dorp? Dat zijn mensen als Dries.  Maar ik vind ook dat we vanuit het raadswerk de mogelijkheid moeten geven dat mensen elkaar ontmoeten en te verbinden met elkaar. Daar hoop ik me in de gemeenteraad hard voor te maken, de voorbeelden liggen voor het oprapen, maar Dries doet het op zijn eigen manier. Hij belt me ook wel eens op als hij het ergens niet mee eens is.’’’

Dries staat ondertussen geestdriftig te knikken. ,,Ik hoor wel eens: ‘we zijn het er niet mee eens, maar we gaan toch mee’, nou ik niet hoor. Als ik het ergens niet mee eens ben ga ik nooit mee. Dat vind ik schijnheilig.’’ Dries runt met zijn 84 jaar in zijn eentje zijn bedrijf, al moet hij toegeven dat hij af en toe wel hulp krijgt van een nichtje van hem en iemand uit de buurt die af en toe komt vragen of hij werk voor hem heeft. Voor de huishouding hebben Dries en zijn vrouw hulp, maar als het moet, kan Dries het complete huishouden overnemen. ,,En de natuur is zo machtig mooi,’’ gaat hij verder. ,,Alice, denk eraan dat je de bougainville binnen zet. Hij ziet eruit of ie dood is, maar hij is springlevend en dat is zo machtig mooi, dat moet je gewoon zien. Net als die boom hier achter mij. Daar kijk ik al 84 jaar naar en die gaat nooit weg.’’ Volgens Alice is de moraal van het verhaal dat als je de schoonheid van dichtbij niet meer kunt zien, er weinig overblijft. 

In het Kulturhus, tegenover de tuin van Dries, hangen tal van schilderijen die Dries daar op heeft laten hangen. ,,Ik vond het maar een kale boel als je binnenkwam,’’ zegt Dries. Vervolgens legt hij met verve uit wat er op de schilderijen staat, wie de schilder was en hoe hij aan het schilderij is gekomen. 

,,Hoeveel ruimte hebben we straks nog voor mensen als Dries?,’’ vraagt Alice zich ondertussen af. ,,Als ze op de kleuterschool al gaan zeggen dat je vooral op elkaar moet lijken en allemaal hetzelfde lijntje moet volgen, want anders red je het niet. En Dries, die heeft zich prima gered in zijn leven. Hebben we er genoeg ruimte voor om ieder zijn eigen kleur te laten behouden? In de raad zit ik vooral in het sociaal domein en wat mij heel sterk bezighoud is de verandering die we voor de jeugd moeten inzetten. Als je hoort dat tien procent van de Nunspeetse kinderen gebruik maakt van jeugdzorg denk ik: blijven we dan kijken naar het kind of doen we dan zelf iets niet goed? Ik weet het antwoord wel. Ik werk in de gehandicaptenzorg dus ik weet heel goed van binnenuit hoe moeilijk het kan zijn, zeker als een kind met een beperking geboren wordt. Ik hoorde pas kinderen van een jaar of acht tegen elkaar zeggen dat ze een beetje autisme hebben of een beetje ADHD in plaats van ‘ik ben zo precies of ik ben een beetje rommelig’. Ik hoop dat we een verandering bij de jeugd kunnen inzetten. Wij van de Christenunie Nunspeet zijn sterk voorstander om het geld dat nu bij specialistische jeugdzorg terechtkomt, te verschuiven naar de welzijnsorganisaties. Ik geloof niet meer dat we tegenwoordig een maatschappij hebben waarin alles vanzelf gaat. Een aantal dingen moet vanuit overheidswege geregeld worden zodat mensen elkaar kunnen ontmoeten en dat moeders andere moeders kunnen spreken als ze het bijvoorbeeld lastig hebben met hun pasgeboren baby. Kijk naar dit Kulturhus; het is een financiële uitdaging, maar het is een prachtige plek die geheel gedragen wordt door vrijwilligers, met de bibliotheek als een neutrale plek, waar mensen elkaar kunnen ontmoeten. Ik denk dat het ons waard moet zijn dat het wat mag kosten. Onlangs heb ik een motie ingediend omdat ik vind dat de gemeente kleur moet bekennen voor inclusieve speelplekken. Plekken waar kinderen samen kunnen spelen met kinderen die in een rolstoel zitten. Dat betekent niet alleen voor het kind in de rolstoel wat, maar ook voor de kinderen die met dat kind spelen. De link met Dries is recht doen aan verscheidenheid. Mag er in de toekomst nog een man als Dries zijn? Mannen of vrouwen als Dries, die maken een dorp; ik niet, met mijn keurig aangeharkte tuin.’’