NUNSPEET –Onder een strakblauwe hemel en met een uitstekend gevulde Wiltsangh ontving Nunspeet zaterdagmiddag het ambitieuze Lunteren. Waar de bezoekers dit seizoen meedraaien in de top en in het spoor blijven van koploper Go Ahead Kampen, vecht Nunspeet juist voor iedere meter om weg te komen uit de onderste regionen. Vooraf een groot contrast, maar op het veld lange tijd allerminst zichtbaar was.
Sterk Nunspeet dicteert eerste helft
Vanaf het eerste fluitsignaal liet Nunspeet zien dat het klaar was voor de strijd. Al na drie minuten een grote kans: een strakke voorzet vond het hoofd van Rik Stokvis, die de bal rakelings naast de paal kopte. Het bleek het startschot voor een prima eerste helft, waarin de ploeg van trainer Gert Jan Karsten gedisciplineerd, compact en met lef speelde.
Halverwege de eerste helft was het opnieuw bijna raak. Een snelle aanval over rechts, kundig opgezet door Jonathan van ’t Hof, leverde een levensgrote mogelijkheid op, maar ook dit keer bleef de verdiende voorsprong uit. Lunteren wist daar nauwelijks iets tegenover te zetten en mocht uiteindelijk blij zijn dat het met 0-0 de rust haalde.
Doelpuntenfestijn na rust
Wie dacht dat Nunspeet na rust zou inzakken, kwam bedrogen uit. Opnieuw was het Stokvis die met een knappe kopbal dichtbij de openingstreffer was. Maar zoals zo vaak dit seizoen viel het doelpunt aan de andere kant. De scheidsrechter wees ondanks vermeend buitenspel, na een overtreding naar de stip en Lunteren schoot de penalty onberispelijk achter doelman Mensink: 0-1.
Lang kon Lunteren niet genieten van de voorsprong, want even later kreeg ook Nunspeet een terechte strafschop. Patrick Visscher nam zijn verantwoordelijkheid en schoot feilloos raak: 1-1. De wedstrijd werd een echte open strijd, met kansen over en weer.
Toch viel het kwartje opnieuw de verkeerde kant op. Lunteren kreeg wéér een penalty en opnieuw liet Lucas Veenendaal zich dit buitenkansje niet ontnemen: 1-2. In de slotminuten, terwijl Nunspeet alles op alles zette voor de gelijkmaker, maakte Lunteren met een snelle uitbraak het duel definitief kapot: 1-3.
Herstellen en vooruitkijken
Voor Nunspeet eindigde een goede wedstrijd daarmee in teleurstelling, maar zeker niet zonder perspectief. Het strijdplan klopte, de inzet was voorbeeldig en grote fases van de wedstrijd waren voor Nunspeet. Dat biedt houvast voor wat komen gaat.
Hoekige Minireportage met bondig resumé.
De paradox van dit weekeinde. Kwaliteit verbeterd, positie verslechterd.
Het verloop van een weekeinde rond een competitieduel van onze blauw-gele garde verloopt volgens een vast ritueel. Voorafgaande aan de wedstrijd heeft de staf de tegenstander geanalyseerd en aan de hand van die analyse wordt er een strijdplan gefabriceerd. Ook wordt er teruggekeken naar de laatst geleverde prestatie om de onvolkomenheden bloot te leggen. Welnu die waren er in de wedstrijd tegen Waterwijk in overvloed. Trainer Gertjan Karsten hield de spelers een spiegel voor waaruit een beeld opdook waarin de selectie zich niet of nauwelijks herkende. Het duurde even voordat de realiteit van de inferieure prestatie doordrong. Die bespiegeling zou moeten leiden tot een totaal andere spelbeleving.
Na deze fase in aanloop naar de volgende confrontatie, in dit geval Lunteren, volgt de samenstelling van het basiselftal. Wie is er fit, wie beschikbaar, welke posities, wie halen we erbij en wie vervangen we? Voor deze puzzel hebben we een staf.
Op de lijst van geblesseerden noteerden we Thijs Kranenburg, niet inzetbaar dus. Maar verder? Bij het voorstellen van teams bleken er uiteindelijk slechts twee mutaties te ontwaren. Patrick Visser en Bas Mensink waren de nieuwkomers in de basis ten opzichte van de week ervoor. Visser als meest vooruitgeschoven pion en doelman Mensink als grendel op de deur. Rik Stokvis werd een linie naar achteren gepositioneerd.
Voor zover de personele invulling. Weinig spectaculairs te bespeuren. Nu nog de attitude van de spelers proeven. Zal er strijdlust getoond worden, is er optimale inzet, de moraal hoog genoeg om tot het bittere eind te strijden? Voetbal is ook een mentale uitdaging.
De Nunspeetse aanhang zag dat het goed was. Het team toonde zich krijgszuchtig en sportief agressief. Er werd gevochten om de bal en de weg naar voren werd veelvuldig gezocht. Binnen de krijtlijnen was er nauwelijks verschil tussen de kampioenskandidaat en de degradatiekandidaat. Sterker nog, Nunspeet had het meeste initiatief. Helaas bracht deze ondernemingszin geen score op het bord. De pauze droeg de brilstand.
Direct na het aangenaam vertoeven gingen de Veluwenaren met hetzelfde elan verder.
Er werden kansen gecreëerd die niet de scherpte terugvonden voor het vijandelijke doelgebied, waardoor het kansen bleven en geen treffers. Een bekend manco dit seizoen.
Na een drietal strafschoppen keek Nunspeet onverdiend tegen een negatieve score aan.
Terwijl Nunspeet er alles aan deed om nog een punt te redden viel de genadeklap: 1-3.
Een zure, harde constatering. Goed spel, uitstekende inzet maar geen beloning.
Is dat te verklaren? Deels wel. In de eerste plaats zit het Nunspeet al weken lang arbitraal tegen. De een na de andere buitenspelgoal krijgt Nunspeet te verwerken. Vaak ook nog de eerste tegentreffer waardoor het moraal danig wordt aangetast. Aan dit gegeven valt weinig te sleutelen. Nunspeet speelt nationaal gezien op het 7e voetbalniveau, laag op de ladder dus.
De arbitrage deelt dat niveau en maakt fout op fout. Net als de spelers ook amateurs met beperkingen. Vanzelfsprekend mogen we ons daarachter niet verschuilen. Bij veel duels, vooral op vreemde bodem, laat Nunspeet het regelmatig danig afweten.
Voeg daarbij dat het in dit seizoen nog niet gelukt is om het doel een volle wedstrijd schoon te houden en het dramatisch slechte seizoen is mede daardoor verklaard.
De eerste basisplaats van keeper Bas Mensink mag niet onderbelicht blijven.
Hij krijgt de mentale druk te verwerken om in een zwak team zich sterk en positief te onderscheiden. Die druk wordt door de trainer nog eens verzwaard door hem slechts een proefperiode van maximaal vier wedstrijden te gunnen. Een vreemd vooruitzicht.
Er zijn veldspelers die al langer dan vier duels onderpresteren en toch steeds weer mogen opdraven. Dat is geen eenduidige, eerlijke werkwijze.
Overigens was Doelman Mensink tegen Lunteren uitstekend op dreef. Resoluut, onverschrokken en met flitsende reflexen. Vooral zijn spelhervattingen sprongen eruit.
Hij bracht keer op keer snel en zuiver spelers in een aanvallende rol. Zijn verre uittrappen werden door de voorwaartsen maar matig benut. Daar moet veel beter gebruik van worden gemaakt. Kies positie veel verder naar voren bij die uittrappen en laat de middenlinie direct aansluiten voor de tweede bal. Er moet veel meer gescoord worden.
Hoewel het door staf en aanhang breed wordt ontkend of genegeerd komt de laatste strohalm en het zijden draadje steeds dichterbij. Die nonchalante ontkenning is absoluut niet gepast. Het gevoel van urgentie ontbreekt en dat kan noodlottig uitpakken.
Nu enkele weken geen veldslagen om daarna messcherp de laatste tien duels weg te tellen.
Bondig resumé:
– De stormbal is tot op het hoogste punt gehesen.
– Het warme vuur van dit laatste duel moet nog verder worden opgestookt
– Het gevaar voor onderschatting van de komende tegenstanders is levensgroot.
– Wees zuinig op de harde kern van supporters die overal aanwezig zijn.
Met groet, gedachten en een glimlach,
Kees Keizer
‘Waar licht het landschap raakt’