NUNSPEET – vv Nunspeet heeft op indrukwekkende wijze de derby tegen vv Hierden naar zich toegetrokken. Voor eigen publiek werd het 4-1 en daarmee zette de ploeg een dikke uitroepteken achter de wedstrijd, na de pijnlijke nederlaag van vorige week. In een sfeervolle ambiance, met veel toeschouwers langs de lijn, liet Nunspeet zien waartoe het écht in staat is.
Al vóór de aftrap hing er iets bijzonders in de lucht. Buiten het sportpark werd het startsein van de derby ingeluid met knallend vuurwerk, wat zorgde voor extra spanning en beleving. Op een koude maar zonnige wintermiddag begon Nunspeet fel en vol energie aan de wedstrijd.
Die sterke start betaalde zich snel uit. Binnen tien minuten was het Rik Stokvis die de score opende en het thuispubliek liet juichen: 1-0. Nunspeet leek door te drukken, maar Hierden herpakte zich en kreeg kansen om terug te komen in de wedstrijd. Via een strakke voorzet van Andrew Schaftenaar kwam de bal bij Binc Zwart, die koelbloedig afrondde: 1-1. Schaftenaar was even later zelfs dicht bij de voorsprong, maar zag zijn inzet op de paal eindigen.
Na rust kwam Nunspeet messcherp uit de kleedkamer. Al binnen twee minuten na de hervatting was het Joep Banse die de thuisploeg opnieuw op voorsprong zette. De toon was gezet en Nunspeet bleef aandringen. Tien minuten later volgde een fraai doelpunt van Karim Mulder, waarmee de marge werd vergroot en het verzet van Hierden verder werd gebroken.
In de slotfase bleef Nunspeet de bovenliggende partij en in blessuretijd was het Asse Visscher die het feest compleet maakte door de eindstand op 4-1 te bepalen.
Trainer Gertjan Karsten keek na afloop tevreden terug. Zijn ploeg toonde veerkracht en karakter, herstelde zich knap van de eerdere teleurstelling en groeide gedurende de wedstrijd uit tot de terechte winnaar. Op het veld voelde het misschien niet altijd als een echte derby, maar op de tribunes leefde het des te meer. Voor vv Nunspeet is deze overwinning een flinke boost en een stevige basis voor het vervolg van het seizoen.
A.s. zaterdag staat in Almere de uitwedstrijd tegen asc Waterwijk op het programma. Aanvang 15:00 uur.
Hoekige Minireportage met bondig resumé.
Gereanimeerde speelt geanimeerd.
Vorige week beleefde heel voetbalminnend Nunspeet in Kampen ‘een-bijna-dood-ervaring’.
Direct na het duel werden alle levensreddende mogelijkheden ingezet. Infuus, mond-op-mondbeademing, zuurstof, hartmassage; kortom, alle reanimatietechnieken werden ingezet om de patiënt, die in comateuze toestand van het veld werd gedragen, in leven te houden.
Ook psychologen en andere zielenknijpers werden ingezet om de mentale toestand onder controle te krijgen. Daarna begon er een cruciale week om te bezien of herstel een redelijke kans zou krijgen.
In die week werd er tegen Veensche Boys een oefenwedstrijd afgewerkt om te beoordelen of het elftal weer rechtop kon staan en enig licht voetbalvoedsel kon verdragen. De meeste aangedane acteurs werden eerst nog een uur extra rust gegund om daarna voorzichtig een half uurtje te revalideren. Die revalidatie ging opmerkelijk vlot zodat hoofdtrainer Karsten het wel weer aandurfde om met dat gereanimeerde elftal de strijd tegen buurman Hierden te beginnen.
Vele honderden toeschouwers waren naar ‘De Wiltsangh’ getrokken om de sportieve burenruzie bij te wonen. Gelukkig bleef die ruzie zaterdagmiddag achterwege, dit in tegenstelling met eerdere confrontaties, en er ontspon zich een sportief en geanimeerd spektakel. Iedereen hoopte dat het vuurwerk vooraf buiten de lijnen een vervolg zou krijgen op strijdperk binnen de witte omkadering.
Vanaf het eerst fluitsignaal, van de overigens prima acterende arbiter, stoomde Nunspeet op naar het vijandelijke doel. Direct werd duidelijk dat Nunspeet met een veel betere instelling en mentaliteit de strijd aanbond dan men de vorige duels had laten zien. Goed voetbal is het gevolg van de juiste techniek aangevuld met een perfecte lichamelijke en geestelijke conditie. Met die wapens bracht Nunspeet al na 10 minuten Hierden de eerste verwonding toe. Rik Stokvis rondde prima af na voorbereidend werk van Joep Banse.
Trainer Gert-Jan Karsten geeft regelmatig aan dat hij wars is van scorebordjournalistiek, dat is een vorm van journalistiek waarbij de focus vooral ligt op cijfers, doch die cijfers geven wel aan dat Rik Stokvis inmiddels 5 treffers op zijn naam heeft staan. Die scorebordjournalistiek houden we erin.
Dat Hierden, na een dekkingsfout, al snel langszij kwam was een lelijke tegenvaller. Nu zou gaan blijken hoe het met de mentale weerbaarheid van de thuisclub was gesteld. Na even bijkomen pakte Nunspeet met gevarieerd snel spel de draad weer op. Tot het keren van de speelhelften bleef de stand in evenwicht. Direct na de rust schoof aanvoerder Karim Mulder de bal zodanig in de voeten van Joep Banse dat missen geen optie was. De voorsprong van 2-1 spatte op het scorebord.
Na een uur werden de rollen als tegenprestatie omgedraaid toen Joep Banse de opkomende Karim Mulder in een scorende positie bracht.
Dat Nunspeet in het laatste kwartier het initiatief meer aan Hierden liet, leidde niet tot schade.
Integendeel, in de slotminuten zorgde invaller Asse Visscher voor een knallend einde door de 4-1 binnen te tikken en daarmee de Nunspeetse zege in stijl bij te schrijven. Een prachtige en zeer noodzakelijke driepunter werd aan het saldo toegevoegd.
Als we de linies van deze laatste strijd langslopen dan zet ik drie spelers in de schijnwerpers.
In de laatste linie was Dylan van de Worp na een periode van blessures weer volledig fit om een hele wedstrijd te spelen. Dat deed hij met allure. Hij speelde met rust en overzicht. Hij is lastig te passeren en aanvallend draag hij zijn steentje bij. Ervaring stempelt zijn spel, hij bewaart de rust en doet geen absurde dingen. Dat gaan we de komende tijd heel erg nodig hebben.
Op het middenveld kwam ‘De Man van de Wedstrijd’, Noah Mulder tot volle wasdom.
Zoals altijd is hij de man die de meeste strijdlust etaleert. Hij schuwt stevige fysieke inzet niet en sloopt daarmee elke opbouw van de opponent. In zijn frêle gestalte schuilt een stevig portie techniek en stilistisch vaak een streling voor het oog. Een speler naar mijn hart.
Na een mindere periode was Joep Banse weer helemaal top. Met drie assist en een score was hij de elite-aanvaller van dienst. Met passeerbewegingen als vanouds zette hij de tegenstanders regelmatig in het bekende ondergoed. Zijn acties met inhoud en kwaliteit brachten een kwartet treffers op. Klasse!
Die klasse vasthouden is hard nodig om te werken aan de weg omhoog.
Laten we hopen dat dit trio, niet alleen dit seizoen weer allure geeft, doch ook in de volgende seizoenen op ‘De Wiltsangh’ te bewonderen valt. Ze droegen zaterdag bij aan de wederopstanding, zonder daarmee tekort te doen aan de andere acteurs. Het collectief gaf de doorslag.
Bondig resumé:
– krachtig en prachtig antwoord op de vernedering van vorige week.
– Er staan weer spelers op die al een tijdje onzichtbaar waren.
– Dit resultaat heeft pas blijvende waarde als het een winnend vervolg krijgt.
– De schrik voor de onderste rode lijn blijft voorlopig.
Met groet, gedachten en een glimlach,
Kees Keizer
‘Waar licht het landschap raakt’