We komen mensen zoals de wijkagent, dominee, verloskundige of huisarts vaak maar korte tijd in ons leven tegen. In deze serie willen we niet alleen een aantal beroepen belichten, maar ook de mens achter het beroep. Meedoen? Stuur een mail naar info@nunspeet.nu
‘ik moet er niet aan denken dat ik niet meer nodig zou zijn’
NUNSPEET – Sommige mensen kijken jarenlang uit naar de dag dat ze met pensioen gaan, maar dat geldt absoluut niet voor Kees van de Streek; sterker nog, hij keek er tegen op. In zijn werkzame leven was hij vertegenwoordiger bij een verpakkingsgroothandel en bezorgde hij de spullen door het hele land. Kees: ,,Ik vind het heel leuk om met mensen om te gaan, dat is altijd mijn ding geweest. Als vertegenwoordiger ben ik nooit een snelle verkoper geweest, maar ik was altijd de man die een relatie met de klanten maakte en vanuit die bepaalde relatie een vertrouwensbasis opbouwde.’’
Een jaar of tien geleden bereikte Kees de pensioengerechtigde leeftijd en ondanks het hebben van genoeg hobby’s en allerlei vrijwilligerswerk, zoals bijvoorbeeld bij Buurtbemiddeling en de Oranjevereniging Nunspeet, bleef Kees gewoon een paar dagen per week bij zijn ‘oude’ werkgever werken. Hij zat weliswaar niet meer hele dagen in de auto maar was er voornamelijk voor een aantal bestaande relaties en om zijn kennis over te brengen op collega’s. Ongeveer tegelijkertijd met zijn pensionering vatte Kees het plan op om taxichauffeur te willen worden. ,,Ik heb daarvoor gekozen omdat ik graag met mensen omga en omdat ik graag auto rijd,’’ vertelt hij. Toch moest Kees, ondanks zijn 50 jaar rijervaring, opnieuw rijlessen nemen en zelfs bij het CBR opnieuw rijexamen doen om in aanmerking te komen voor een Taxi pas. Dat examen werd weliswaar in zijn eigen auto afgenomen, maar wél met een examinator naast zich die ondertussen met hem praatte over de omgang met agressieve en lastige mensen. ,,Je bent een vertegenwoordiger van het taxibedrijf waar je voor werkt en je wordt geacht geen middelvinger op te steken of geweld te gebruiken als je in het verkeer onjuist wordt bejegend,’’ lacht Kees. Daarnaast krijgt hij samen met zijn collega’s jaarlijks een bijscholingscursus ‘levensreddende vaardigheden’.
Na voor meerdere bedrijven te hebben gewerkt, is Kees inmiddels uiterst tevreden bij Vloettax uit Emmeloord. ,,Ik vind dit een heel fijn bedrijf om bij te werken. Vanuit het bedrijf gaan ze menselijk met de chauffeurs om en ook vanuit de directie is er oprechte belangstelling voor hun klanten. Als je jaren lang mensen drie keer per week naar het ziekenhuis rijdt en ze overlijden, dan komt er een kaart bij het taxibedrijf. Die komt dan op de verzamelapp en vanuit het bedrijf wordt er aandacht besteed aan de nabestaanden, dat vind ik heel sociaal en daar voel ik me in thuis,’’ stelt Kees.
Er bestaan in Nederland twee soorten taxi’s, contractrijders en straattaxi’s. Een straattaxi is een taxi die bijvoorbeeld bij het station of een café staat om mensen op te pikken, doorgaans zijn die taxi’s van zzp-ers. Kees is contractrijder en dat betekent dat hij nooit het risico loopt dat er allerlei mensen bij hem instappen die hij liever niet in zijn taxi had gehad. Vloettax is een bedrijf wat met contractrijders werkt. Dat wil zeggen dat er onder andere veel ritten voor Stichting Valys moeten worden uitgevoerd. Stichting Valys is een organisatie voor mensen met een chronische ziekte of handicap, die gesubsidieerd van deur naar deur kunnen worden gebracht. Via de WMO kunnen deze mensen een pasje krijgen waarmee ze voor een klein bedrag een bepaald aantal kilometers per jaar van deur naar deur worden gebracht.
Kees werkt in principe om en om het weekend, de zaterdag en zondag en tussendoor doet hij vaak ’s avonds de Valys ritten. Kees: ,,Ik rijd mensen voor ziekenvervoer, en bijvoorbeeld voor dialyse en bestralingen. Ik breng ze weg en haal ze weer op en onderweg hoor ik hun verhalen aan. Iedereen wil zijn verhaal vertellen en dat begint op het moment dat ze instappen. Als je twee kilometer verder bent weet ik al een groot gedeelte van hun leven. Ik neem die verhalen tot mij omdat ik oprecht geïnteresseerd ben in wat een mens meemaakt en beweegt, maar ik lig er niet wakker van. Het gekke is dat als ik ze afzet, ik hun gezicht meteen kwijt ben, zou ik ze twee uur later tegenkomen dan herken ik ze niet meer. Maar als ze twee jaar later weer naast me zitten, dan weet ik nog precies hun verhaal. Want verhalen vertellen ze! Ik heb ook vaak blinde mensen in de auto en ik verbaas me constant over de blijmoedigheid van die mensen zoals ze met hun handicap omgaan, die zijn echt niet ongelukkiger dan wij.’’
In het leven van taxichauffeur Kees bestaan nauwelijks vaste tijden. Als hij weekenddienst heeft krijgt hij de eerste twee opdrachten en gaat hij vervolgens het land in, daarna weet hij doorgaans niet waar hij terecht komt, maar dat vindt hij het mooie van zijn werk. Als er iemand naar Zuid Limburg gebracht moet worden probeert Valys er voor te zorgen dat de taxi niet leeg terug moet rijden maar dat er één of meer mensen mee terug naar het noorden kunnen rijden. Behalve de weekenddiensten en de avondritten staat Kees regelmatig stand by. Als één van zijn collega’s de rijtijden dreigt te overschrijden wordt Kees gebeld met de vraag of hij een ritje kan doen. De taxi staat altijd bij hem voor de deur dus in principe kan hij binnen tien minuten onderweg zijn. Elke dag is anders en het is geen uitzondering als Kees pas rond elf uur/half twaalf ’s avonds thuis is. Maar hoe zou zijn leven er uit zien zonder deze baan? ,,Dan zou ik het niet goed hebben. Ik geniet van de dagen dat ik niets heb, dan geniet ik echt van de rust, maar ik moet er niet aan denken dat dat elke dag zou zijn en dat je niet meer nodig bent,’’ zegt hij stellig.
Door Ank Herstel
