We komen mensen zoals de wijkagent, dominee, verloskundige of huisarts vaak maar korte tijd in ons leven tegen. In deze serie willen we niet alleen een aantal beroepen belichten, maar ook de mens achter het beroep. Meedoen? Stuur een mail naar info@nunspeet.nu
‘ik heb de leukste baan van Nunspeet’
NUNSPEET – Als klein meisje wilde Minouche van Kranen banketbakker worden. Ze zag zichzelf al helemaal staan tussen die torenhoge bruidstaarten. Hoewel het in haar leven totaal anders liep op beroepsgebied, heeft het maken van taarten en andere heerlijkheden toch altijd als een rode draad door haar leven gelopen. ,,Ik realiseerde me op tijd dat je als banketbakker ’s nachts moest werken en dat zag ik niet zitten,’’ lacht ze. Haar leven lang is Minouche meegedreven op de golven van het leven met als gevolg dat ze anno 2024 van alle markten thuis is. Een betere achtergrond om directeur van Veluvine te worden kan een mens zich niet wensen.
,,Ik werkte in de evenementenorganisatie nadat ik het VWO en de opleiding Toeristisch Management had gevolgd, maar ik had nog een droom: ik wilde stewardess worden. Mijn zusje werd als stewardess aangenomen nadat ze een brief stuurde die ik voor haar had geschreven. Ik besloot dezelfde brief nog een keer voor mezelf te gebruiken,’’ vertelt ze.
Minouche werd bij KLM aangenomen en mocht daarna, gehuld in het bekende blauwe pak, de wereld gaan verkennen. Een tijd waar ze met veel plezier op terugkijkt.
,,Ik heb de meest bijzondere dingen gezien en meegemaakt, veel met mensen gewerkt en kwam regelmatig in Amerika. En als ik dan in een hotel verbleef waar een trouwerij werd gehouden, dan vroeg ik altijd of ik even naar de bruidstaart mocht kijken! Na de geboorte van mijn zoon kon ik blijven vliegen, mijn ouders pasten op hem. Maar op zeker moment voelde dat niet goed meer voor me en ben ik gestopt met vliegen. Ik wist een tijdje niet precies wat ik moest doen, maar mijn ouders adviseerden me iets te zoeken waar ik blij van zou worden. Toen heb ik in Engeland en Amerika de patisserieopleiding gedaan. Vooral dat creatieve stuk, waarbij je bloemen leerde maken voor op de taart vond ik erg leuk. Ik had een grote schuur bij mijn huis omgebouwd en daar begon ik een cateringbedrijf voor zoetigheden, gaf workshops en trainingen. Ik zie nog al die bruidstaarten op het aanrecht staan, de ene moest in het groen, de andere in het goud en dan het bruidspaartje er boven op. Ik kreeg weer een zoon en toen die drie weken oud was ging ik weer aan de gang. Hij hing gewoon op mijn buik terwijl ik taarten aan het maken was.’’
Er kwam een ommezwaai in haar leven toen ze het familiebedrijf erfde, een technisch bedrijf wat brandblusapparatuur leverde. Een nieuwe uitdaging stond haar te wachten met de verantwoordelijkheid voor het bedrijf, maar vooral ook voor het personeel. Er werd raar gekeken naar de vrouw die in dat technische wereldje terecht was gekomen, maar Minouche hield zich, met in het begin soms enig blufwerk, staande. Op eigen kracht heeft ze voor het bedrijf het Europese Veiligheid Normering certificaat in de wacht gesleept. Na een paar jaar besloot ze het bedrijf te verkopen. Gedurende de corona crisis werd ze gevraagd om brandweeropleidingen te organiseren en ook hier heeft ze veel geleerd. De hotelwereld bleef trekken en tenslotte werd ze chef banqueting en evenementen bij De Hoge Veluwe.
Minouche: ,,Tja, en toen kwam die advertentie voorbij en realiseerde ik mij dat alles wat ik in mijn leven had gedaan hier bijeenkomt. Na een intensieve sollicitatieprocedure stonden ze voor mijn deur met een grote struik bloemen en ben ik op 15 augustus 2023 begonnen als directeur-bestuurder van Veluvine.’’
Minouche staat om zeven uur op en begint de dag met een goed ontbijt. Haar manvolk, twee pubers, ligt dan nog op één oor. Tussen half negen en negen uur is ze in Veluvine en kijkt ze eerst even naar de kaartverkoop. Het vorige theaterprogramma was al gemaakt toen ze in dienst kwam, maar het huidige programma heeft ze zelf gemaakt en dat maakt het extra spannend. ,,Ik vind het heel belangrijk om dan bij al mijn collega’s langs te lopen om te kijken of er iets is zoals een storing of, zoals een tijdje terug een overstroming. Ik heb een fijn team om me heen en daar neem ik graag de tijd voor. Vervolgens neem ik de mail door. Er komt van alles op me af want Veluvine is niet alleen theater. De gymzalen worden door de school gehuurd, we hebben over twee verdiepingen een bibliotheek en er zitten vaste huurders zoals Stichting Welzijn Nunspeet, een kinderdag opvang, biljartclub en ga zo maar door. Dus het gebouw beheren, onderhoud, technische installaties, verhuur, personeel, vrijwilligers en zo voorts vallen ook onder mijn takenpakket. De ene dag ben ik bezig met de jaarrekening die gemaakt moet worden en waar van alles verantwoord moet worden en de andere dag moet ik subsidies aanvragen of gaan inspreken bij de gemeente. Dat is iets wat ik nog nooit eerder heb gedaan, maar het is hartstikke leuk en heel leerzaam.’’
Tijdens lunchtijd gaat Minouche niet achter haar bureau zitten om de boterhammetjes van thuis op te eten, nee iedereen die op dat moment binnen is gaat gezellig met elkaar om de tafel zitten. Minouche ziet dat als een stukje onbetaalbare teambuilding. Het afgelopen jaar heeft ze 24 avonden in de keuken van Veluvine gestaan om kooklessen te geven, maar op dit moment zoekt ze naar een nog betere balans tussen werk en thuis. ,, Maar ik blijf nog wel de kooklessen voor de ‘Rondkomers’ verzorgen hoor. In september begint overigens Kookschool Veluvine onder leiding van een topkok, waar onder andere een cursus ‘Klassieke Franse Keuken’ wordt gegeven,’’ verklapt ze alvast.
,,Een van de leukste bezigheden is het bekijken van theatervoorstellingen. Er zijn regelmatig zogenaamde impresariaat dagen. Dat zijn kijkdagen voor voorstellingen die soms nog in de maak zijn. Die worden in het hele land gehouden. Soms ga ik daar alleen naar toe en soms gaat mijn collega mee. Het is belangrijk dat niet alles in een bedrijf op één persoon hangt. Als je een been breekt moet het gewoon doorgaan. We weten allebei wat er speelt binnen het bedrijf. Als we weten wat hier past dan komen ze van het impresariaat langs of hebben we telefonisch overleg. Ze hebben veel ervaring over wat zo’n voorstelling doet in het land en dan ga je onderhandelen over de prijs. Er zijn verschillende manieren waarop je een voorstelling in kunt kopen, maar het impresariaat bepaalt de kaartprijs, dat doet het theater niet. Zelfs als we kaartjes met een actie of met korting aan willen bieden, moeten we toestemming vragen.’’
Het streven van Minouche is om rond vijf uur naar huis te gaan, maar zeker in de winterperiode lukt dat niet altijd. Daarbij komt dat ze persé bij alle voorstellingen aanwezig wil zijn. ,,Ik probeer tussen vijf en zes uur thuis te komen en te gaan koken. Mijn jongens willen wel koken als ik het ze vraag, de jongste volgt zelfs een koksopleiding, maar het hoeft niet. Mijn oudste zoon heeft podiumtechniek gestudeerd en werkte hier al als oproepkracht vóórdat ik hier kwam werken. Ik bemoei me er helemaal niet mee, maar volgens onze technicus heeft hij talent. Hij vindt het ook leuk om mee te gaan naar een voorstelling, dan gaat hij in het regiehok zitten’’.
In haar vrije tijd is Minouche vaak in de tuin te vinden en gelukkig lukt het haar nog steeds om tijd te vinden om te lezen. Tijd doorbrengen met haar vriend en hun vier pubers, weekendjes weg, koken en dan met name de buitenlandse keuken staat ook hoog op de lijst met bezigheden. En een paar keer per jaar komt de chocoladeketel te voorschijn en komen al haar vriendinnen met een big smile op bezoek als ze met z’n allen bonbons gaan maken.
,,Ik vind dat ik de leukste baan van Nunspeet heb. Het heeft even geduurd voor ik de juiste balans heb gevonden, ik zat de eerste tijd ’s avonds scheel van vermoeidheid op de bank, maar dat is nu over. Ik ga wél tussen half tien en tien uur naar bed, ander houd ik het niet vol,’’ besluit ze.
Door Ank Herstel
