NUNSPEET – Irene Kasteel had al meer dan twee decennia in diverse functies in de zorg gewerkt, toen ze als wijkverpleegkundige in aanraking kwam met de ziekte dementie. ,,Ik zag wat die ziekte met de mensen zelf en de mantelzorgers doet. En ik zag gelijk dat er veel begeleiding en ondersteuning nodig is. Ik werkte op dat moment bij Icare en heb gevraagd of ik de opleiding voor casemanager dementie mocht doen, dat is een éénjarige HBO opleiding. Zowel verpleegkundigen als social workers kunnen deze opleiding doen. In 2023 heb ik de opleiding afgerond en toen heb ik een tijdje een combinatiefunctie gehad als casemanager dementie en wijkverpleegkundige. Deze twee functies vond ik best wel zwaar en bovendien wilde ik me alleen richten op casemanager dementie omdat ik zag dat daar veel behoefte aan is, ook voor de toekomst. Bijna een jaar geleden ben ik bij WZU gaan werken en nu werk ik drie dagen per week als casemanager dementie in Elburg, ’t Harde, Oldebroek en de gemeente Nunspeet,’’ begint Irene.
Op een werkdag staat ze om zeven uur op dan vindt ze het heerlijk om de dag rustig op te starten. Eerst met haar hondje naar buiten en daarna verzorgt ze de tortelduiven, waarna de dag kan beginnen. Irene: ,,Ik begin meestal om negen uur. Eerst klap ik mijn laptop open om te zien of er nog berichten zijn en kijk ik in mijn telefoon naar whatsapp berichten. Mijn werkdag is van negen tot vijf en geen enkele dag is hetzelfde. Soms leg ik twee huisbezoeken af en soms zijn het er vier. Ik praat met wijkverpleegkundigen, artsen, met de mensen van de dagbesteding. Ik ga ook wel eens naar scholing toe en breng werkbezoeken aan de verpleeghuizen. Binnenkort bezoek ik het nieuwe Feithenhof, daar ben ik nog niet aan toegekomen.’’
Het werk van een casemanager dementie bestaat grotendeels uit het ondersteunen van de client en de mantelzorgers. ,,Eigenlijk nemen we heel veel over,’’ zegt Irene. ,,We zijn heel laagdrempelig en mensen kunnen ons gewoon bellen voor wat dan ook, wij komen gewoon op huisbezoek. Dat wordt allemaal vergoed door de basis verzekering, dus mensen hoeven daar niet voor te betalen. We nemen veel praktische zaken en regeltaken van de mantelzorgers over en wij kunnen iets voor ze betekenen als het over opname gaat. Wij staan naast de client en naast de mantelzorger. Die komen steeds meer op afstand van elkaar en dan wordt de situatie steeds lastiger. De client kan er niets aan doen, die gaat steeds meer achteruit, dat is de ziekte, dus ook daar proberen wij voor de mensen op te komen en te kijken hoe we het voor die persoon zo goed mogelijk kunnen doen, samen met de mantelzorger. Het is heel dankbaar werk en daarom doe ik het ook zo graag. Ik wil graag mensen helpen en ondersteunen. Het echt verzorgen in de verpleging doe ik nu op een hele andere, maar ook zeer intensieve manier. Ik maak soms huisbezoeken van meer dan twee uur, waarin veel emoties terug komen en waarin mensen heel openhartig zijn. Je kijkt wat er speelt en wat we kunnen doen. Je gaat samen met hen het proces door.’’
Tussen de huisbezoeken door heeft Irene soms wel wat tijd nodig om het één en ander te verwerken en weer tot rust te komen. En als de huisbezoeken uitlopen, dan zit er niets anders op dan even snel in de auto haar lunch op te eten, zodat ze in ieder geval op tijd bij de volgende client is. Bij thuiskomst gaat ze meteen met haar hondje wandelen om al wandelend de dingen van de dag goed te verwerken, maar volgens haar eigen zeggen neemt ze sommige gevallen toch wel met zich mee naar huis. Bij haar werkgever WZU werken nog twee casemanagers dementie. Die ziet en spreekt ze niet dagelijks, maar als zich een lastige situatie voordoet, kan ze altijd met hen dingen bespreken. Het beroep als zodanig bestaat nog niet zo heel erg lang. Maar de verwachting is dat in de toekomst nog meer mensen dementie krijgen en daarom is dit beroep heel hard nodig.
Irene: ,,Mensen willen zo lang mogelijk thuis blijven wonen. Eigenlijk komt dat best wel vaak voor. Dan ga ik overleggen met collega’s om te zien wat we met elkaar kunnen doen. En als iemand geen netwerk heeft, kijk ik of vrijwilligers iets kunnen betekenen. En als het echt niet gaat hebben we ook nog bewindvoering en mentorschap om mee te kijken en te bepalen of de situatie nog verantwoord is. Wij moeten zoveel mogelijk die vertrouwensband behouden. Maar je moet in dit beroep echt heel veel regelen en je bent veel bezig. Ik vind het een mooi beroep.’’
Nadat Irene bij thuiskomst haar hondje heeft uitgelaten gaat ze koken voor haar gezin wat bestaat uit een echtgenoot en twee dochters van 17 en 19. In haar vrije tijd sport ze erg graag. Ze volg allerlei groepslessen en gaat af en toe baantjes zwemmen, maar een avondje theater is ook wel aan haar besteed. ,,Sporten is ook meteen een uitlaatklep voor me en ik voel me ook veel fitter. Maar als ik op een dag vier huisbezoeken heb afgelegd, dan ben ik gewoon moe en ga ik rond tien uur naar bed om de volgende dag weer met energie aan het werk te gaan.’’
Door Ank Herstel
